Παρά τις σημαντικές απουσίες των Ζάρα και Ξανθόπουλου που προστέθηκαν σε αυτήν του Χάγκινς η ομάδα μπήκε αποφασισμένη να μην διασυρθεί και το πέτυχε... Οι παραγκωνισμένοι όλη την χρονιά Φλιώνης και Δήμας βρήκαν σήμερα χρόνο συμμετοχής λόγω των συνθηκών και μαζί με τους υπόλοιπους συμμετείχαν στο "φιλικό" παιχνίδι που παρακολουθήσαμε σήμερα...

Λίγα ως σχεδόν τίποτα  είναι αυτά που μπορούμε να πούμε για τοκαθαρά αγωνιστικό κομμάτι του αγώνα μιας και αν θέλουμε να δούμε τα πράγματα εντελώς ρεαλιστικά ο ΑΡΗΣ μας σήμερα κόντρα σε έναν από τους χειρότερους Παναθηναϊκούς των τελευταίων δεκαετιών δεν προσπάθησε να διεκδικήσει τις όποιες πιθανότητες μπορεί να είχε αλλά μόνο για την τυπική συμμετοχή. Φυσικά και ο Παναθηναϊκός είναι καλύτερη ομάδα, φυσικά και είναι δύσκολο για οποιαδήποτε ομάδα να τον κερδίσει μέσα στην έδρα του, φυσικά και τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα με τα αρρωστημένα κοράκια που με κάθε ευκαιρία δείχνουν πρόθυμοι να προστέσουν το δικό τους λιθαράκι στις νίκες του Παναθηναϊκού. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μεταφράζεται ως προδιαγραμμένη ήττα και αυτό από μόνο του να αποτελεί τον "προσανατολισμό" της ομάδος για το παιχνίδι. Το γιατί ο ΑΡΗΣ ξέμεινε από παίκτες και δεν μπορεί να εμπιστευτεί τις ρεζέρβες του είναι πράγματα που τα έχουμε σχολιάσει αρκετές φορές σε αυτό το site και μάλιστα μετά από νίκες. Σίγουρα δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη ο Δήμας ή ο Φλιώνης που σήμερα δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του αγώνα...

Ακόμη και αυτοί που μεγάλωσαν με τον ΑΡΗ της μετά Γκάλη εποχής νομίζω ότι δύσκολα μπορούν να συμβιβαστούν με την εικόνα ενός αγώνα όπως του σημερινού. Ναι η ήττα είναι μέσα στο παιχνίδι και πολλές φορές μπορεί ακόμη και αν ματώσεις τελικά να διασυρθείς γιατί ο αντίπαλος είναι πολύ καλύτερος από εσένα. Το να μην προσπαθήσεις όμως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό που δύσκολα χωνεύεται από τον Αρειανό. Ας ελπίσουμε την Δευτέρα που θα υπάρχουν και 5500 φίλοι της ομάδος στις κερκίδες του Παλέ, παίκτες και προπονητής να αντιμετωπίσουν εντελώς διαφορετικά το παιχνίδι από ότι τα 2 πρώτα. Όσο για αυτούς που εκνευρίζονται με το θράσσος, την αχαριστία και την ανυπομονησία μας να θέλουμε να βλέπουμε τον Αυτοκράτορα πάντα να παλεύει για τη νίκη ανεξάρτητα από τον αντίπαλο, τα γράφουμε εμείς για να μην κουράζονται "μπάτζετ, κούραση, τραυματισμοί,  άρθρο 99, οικονομική εξυγίανση, και να κερδίζαμε πρωτάθλημα δεν θα πέρναμε, και τρίτος να βγεις δεν έγινε και τίποτα, η χρονιά είναι ήδη πετυχημένη από την στιγμή που προκριθήκαμε στο final four της basket league,  υπομονή, του χρόνου θα τα σαρώσουμε όλα... και μην ξεχνάμε τον Μίλωνα και ότι η ομάδα θα μπορούσε όπως στο ποδόσφαιρο να πάει στη Β Εθνική για να ξεχρεώσει όπως έκανε η μπασκετική ΑΕΚ."

ΥΓ. Επίδειξη "ήθους" για ακόμη μια φορά από τον Διαμαρτυρίδη που έβαλε στο στόχαστρο του τον Φλιώνη που τόλμησε να τον μαρκάρει.

ΥΓ2. Μέχρι και την ανάσα πάνω στον Διαμαρτυρίδη την έδιναν φάουλ την ίδια στιγμή που για να δώσουν φάουλ εις βάρος του εξασφύριχτου έπρεπε να πέσουν κορμιά.

ΥΓ3. Όταν σαν διαιτητής ποτέ δεν έχεις καταφέρει να πείσεις ότι παλεύεις για το 50-50 τότε λογικό είναι να συμβαίνουν κάτι τέτοια από αυτούς που ξέρουν ότι είσαι από αυτούς που επιλέγουν στρατόπεδα και θέλουν να σε πείσουν να πας με το δικό τους.